 | | |
| | |
|
Spaces home  Χώρος του χρήστη SOTIRISPhotosProfileFriends |  Tools   |
|
|
October 03 Περί προτύπων...Έχετε σκεφτεί ποτέ, τι πρότυπα προωθούνται από τη σημερινή κοινωνία ? Και μάλιστα, με έναν τρόπο σχεδόν εκβιαστικό. Και βεβαίως, απευθύνονται στο κοινό που αποτελεί τη μόνιμη λεία, των απανταχού "σωτήρων", "μεντόρων" ή καθοδηγητών.
Το πρωί, άνοιξα την τηλεόραση. Πάνω στο ζάπινγκ, έπεσα σε έναν κομμωτή κραγμένο (κάθε καταξιωμένος κομμωτής, οφείλει να είναι έτσι...), σε καινούριες τάσεις ανδρικής μόδας, που πρότειναν παντελόνια με φραμπαλάδες στη μεσούλα, σε μαϊντανούς των κιτρινορόζ πάνελ, που απαραιτήτως διαθέτουν μια ευκαμψία στον καρπό, ένα νάζι, μια πουτανίτσα βρε αδερφέ !
Μπορείτε να φανταστείτε, πόσο πολύ βραχυκυκλώνει όλο αυτό το ξεφωνημένο πουσταριό (όπως λέει και κάποια ψυχή...), τον έφηβο που βρίσκεται στην αναζήτηση της ταυτότητάς του -σεξουαλικής και γενικότερης-, και πόσο εκβιαστικά τον σέρνει στην επιλογή που του ορίζει, μέσα από τη διαρκή προβολή και επανάληψη ?
Δεν είμαι ... ομοφοβικός, όπως ορίζει ο καινούριος πιασάρικος και αμερικανόφερτος όρος (ένας από τους καλύτερούς μου φίλους είναι ομοφυλλόφιλος , μια φιλία, που κρατά από το στρατό...), απλά, βιώνω τον εσωτερικό πόλεμο της απόρριψης ή της αποδοχής, μέσα από τα μάτια του έφηβου γιου μου. Και ανακαλώ στη μνήμη μου, εποχές της δικής μου εφηβείας, που αδελφοκόλακες σαν τους προαναφερθέντες, προσπαθούσαν να ορίσουν τη δική μου επιλογή, βασιζόμενοι στις μειωμένες αντιστάσεις και την απειρία της εφηβείας. Ήταν το ίδιο γλειώδεις και ξεφωνημένοι, σαν τους σημερινούς. Απλά, οι σημερινοί διαθέτουν πλέον, απεριόριστη προβολή. Και μάλλον, παίρνουν την εκδίκησή τους...
October 01 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!!Είναι ο όγδοος μήνας του χρόνου, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο, εξ ου και η ονομασία που έχει επικρατήσει ανά την υφήλιο : Οttobre - η λατινική ονομασία του Οκτωβρίου, εκ του otto , δηλαδή οκτώ , που συμπίπτει και με το δικό μας οκτώ.
Το φθινόπωρο λοιπόν, είναι στη ζωή μας για τα καλά (για σένα το λέω Εβελυνάκι...) και κάποια τελευταία μπανάκια στη θάλασσα, θα κλείσουν τον κύκλο του καλοκαιριού για εμάς τους μη χειμερινούς κολυμβητές.
Καλό και δημιουργικό μήνα να έχουμε άπαντες !
September 30 Πού είναι το Εύ ?....Ίσως κάποια στιγμή, υποπέσει στην αντίληψή σας , ότι έχει προστεθεί μία παρουσία στη λίστα φίλων μου. "Φωτο-Τέχνη" λέγεται και είναι το ... alter ego μου. Είναι απλά, ένας χώρος που δημιούργησα μόλις χτες, με σκοπό τη διάδοση της επαγγελματικής μου δραστηριότητας, ως φωτογράφου. Εκτός από το site που ετοιμάζω επί πληρωμή, και από επαγγελματία του είδους. Γιατί βεβαίως, εκτός από μεγάλη αγάπη, η Φωτογραφία είναι και επάγγελμα για 'μένα και χρειάζεται αυτό που λέμε "δικτύωση" (πιασάρικος και συνωμοτικός όρος, ε ?).
Πριν καν λοιπόν δημιουργήσω το χώρο, είχα μία πρόσκληση φίλου, από μια εξαιρετική κοπέλλα. Και από το δέντρο των φίλων της, ξεκίνησα την πρόσκληση φίλων, σε μεγάλους αριθμούς, όσο μου το επιτρέπει βέβαια ο χρόνος μου. Κάπου εκεί, κατάλαβα τον τρόπο με τον οποίο γεμίζουν οι λίστες "φίλων", σε πλείστους χώρους, που κύριος λόγος ύπαρξής τους, είναι η συλλογή προσώπων, με τους οποίους δεν υπάρχουν ούτε κοινές ιδέες ούτε καν η γλώσσα. Η αποδοχή στις προσκλήσεις που έκανα, είναι μπορώ να πω αρκετά καλή, ειδικά για έναν καινούριο χώρο, που προορίζεται για επαγγελματική "χρήση". Κάποιοι μάλιστα, είναι και από τους χώρους των φίλων σας, και χαίρομαι γι' αυτό.
Επειδή βέβαια, όπως και στην κατά κόσμον επαγγελματική μου ζωή, δεν ασχολούμαι με τις ιδιαιτερότητες των πελατών μου - και δόξα τω Ζεύ, τα πηγαίνω μια χαρά μαζί τους, αν κρίνω από τις συστάσεις που δίνουν - , έτσι και σ' εκείνο το χώρο, δε μπαίνω στη διαδικασία του "κοσκινίσματος". Κι αυτό, γιατί σε ό,τι έχει να κάνει με τη δουλειά, δεν έχω το δικαίωμα να αξιολογώ ανθρώπους.
Στον πιο προσωπικό χώρο όμως, αυτόν της Αιολικής Γης όπου με βρίσκετε, τα πράγματα είναι πιο επιλεκτικά. Κι έτσι οφείλουν να είναι. Γιατί εκεί, ισχύει το "Ουκ εν των πολλώ το Ευ, αλλ' εν τω Ευ το πολύ". Αναρωτιέμαι όμως, στους περισσότερους από αυτούς τους χώρους, με τις εκατοντάδες "φίλων", που είναι το Εύ ? Οέο ???
September 29 Στην παρέα των Spaces...Θα ήθελα να ξέρετε κανα-δυο πραγματάκια, για την Αιολική σκέψη, τουλάχιστον όπως αυτή κινείται μέσα στους χώρους των Spaces...
Όλος αυτός ο χώρος λοιπόν, που ονομάζεται Spaces, είναι κάτι σαν μια μικρή Εκκλησία του Δήμου, όπως αυτή υπήρχε κάποτε στο φυσικό χώρο του Κλεινού Άστεως. Απλά, είναι πιο διευρυμένη σε κοινό, και πιο ιδιαίτερη, όσον αφορά το ιδιότυπον του χαρακτήρα της.
Έχει τα χαρακτηριστικά της παρέας, όπου όλα συζητούνται , με τα παρεπόμενα και τα ευτράπελα κάθε παρέας, αλλά και κάθε μικρής κοινωνίας : μικρο ή μεγαλο-παρεξηγήσεις , συμφωνίες και διαφωνίες, συμπάθειες και αντιπάθειες, ακόμη και έρωτες ή μίση (που ενίοτε, συμπίπτουν ...). Είναι όμως εξαιρετικά σημαντικό, το ότι η τεχνολογία μας δίνει όλα τα μέσα, οπτικοακουστικά, κλπ, για να στηρίξουμε τις απόψεις ή τα συναισθήματά μας.
Και παρ' ότι υστερεί σε σχέση με την πάλαι ποτέ Εκκλησία του Δήμου, στο ζήτημα της φυσικής παρουσίας των συζητητών, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο : συμπεράσματα και εμπλουτισμός της σκέψης μας, με θετικά ή αρνητικά στοιχεία, δεν έχει δημασία. Πιο πολύ μετράει η διαδικασία. Το προτσές, που έλεγαν κάποτε οι σύντροφοι. Και αν χρησιμοποιούμε τα συμπεράσματα σωστά, βγαίνουμε κερδισμένοι. Τουλάχιστον, έτσι γίνεται όλο αυτό αντιληπτό, στην Αιολική Γη...
Καλή εβδομάδα φίλοι και ... έρρωσθε !!
September 24 Αντί όπως ... αντίπαλος ?Πάντα είχα μια απορία : εάν δεν ακολουθώ τη συνήθεια κάποιων άλλων, πρέπει οπωσδήποτε να είμαι αντίπαλός τους ? Δηλαδή, για παράδειγμα : αφού δεν είμαι καπνιστής, πρέπει να είμαι αντι-καπνιστής ? Αφού δεν είμαι κυνηγός, πρέπει να είμαι αντι-κυνηγός ? Αφού δεν είμαι π.χ Ολυμπιακός, πρέπει να είμαι αντι-Ολυμπιακός ?
Νομίζω ότι η ερώτηση απαντάται από μόνη της : όχι, δεν χρειάζεται να είμαι "αντί" κάτι . Απλά, δεν είμαι τα παραπάνω, αλλά με το να γίνω αντί σε αυτά, δηλώνω αντίπαλός τους. Που δε νιώθω όμως έτσι. Με ενοχλεί φοβερά το τσιγάρο, αλλά δεν απαιτώ να μην καπνίζουν οι γύρω μου (αρκεί να μην το κάνουν επί τούτου...). Δεν είμαι κυνηγός, αλλά δε μπορώ να το απαγορεύσω στους οπαδούς του κυνηγιού. Ούτως ή άλλως, οι συνειδητοποιημένοι κυνηγοί, προσφέρουν πολύ περισσότερα στην προστασία του δάσους, απ' ότι οι οικολόγοι της συμφοράς που έχω γνωρίσει κατά καιρούς ( μέσα από φυσιολατρικούς συλλόγους, κλπ). Κι επίσης, θεωρητικά είμαι Παναθηναϊκός, αλλά δε μισώ τους Ολυμπιακούς. Θα μπορούσα εξάλλου, να είμαι κι εγώ ένας .
Έχω παρατηρήσει λοιπόν, ότι οι δυτικές ομογενοποιημένες κοινωνίες, έχουν μία τάση, να εξορίζουν τους "κακούς" καπνιστές, οδηγούς και γενικώς ότι δεν είναι πολιτικά ορθό (πιασάρικη έκφραση, της μόδας τελευταίως...). Όλα όμως χωρούν σε αυτή τη ζωή. Και με περισσότερο σεβασμό στον "απέναντί μας", μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα, παρά με τη ρίψη του στην Πυρά...
Αλήθεια, πώς τον βρίσκετε τον Κρητίκαρο ? Τσιγαράκι, παγωτάκι και δαχτυλάκι κάγκελο !
 September 22 Καλή εβδομάδα σε όλους !...Μια καινούρια εβδομάδα ξεκινά. Σας εύχομαι, να είναι δημιουργική και αισιόδοξη. Και ό,τι στραβό προκύψει (αρκεί να μην έχει να κάνει με υγεία...), είναι κι αυτό μέρος του προγράμματος.
Εγώ, αυτό το διάστημα είμαι πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη, μιας και οι άφθονες φωτογραφήσεις (επαγγελματικού περιεχομένου και μη...), απαιτούν αμέτρητες ώρες επεξεργασίας στον υπολογιστή. Βλέπεις, η τεχνολογία "μας έλυσε τα χέρια", έχουμε μάθει να λέμε. Χωρίς να σκεφτόμαστε πόσο μας τα έχει δέσει κιόλας. Ας είναι όμως, όλα είναι για καλό.
Κλείνοντας, να χαιρετήσω την Τσουκνιδίτσα μας, που φαίνεται ότι μας αγαπά πολύ για να μας αφήσει. Καλή εβδομάδα Τσουκνιδίτσα ! Και ελπίζω να μη μας ξεφουρνίσεις κάποιο καινούριο ρέκβιεμ. Σε αγαπούμε και το ξέρεις...
Και το καφεδάκι , στην υγειά σας !
September 14 'Ακυρη η ψηφοφορία !!!Σας δηλώνω, ότι καταθέτω πρόταση μομφής, όσον αφορά την τέλεση των καλλιστείων. Γιατί εγώ ήμουν απών ! Και εντάξει, σας το είχα δηλώσει, ότι λόγω ανειλλημένων υποχρεώσεων δε θα παρίσταμαι, αλλά κι εσείς πια τόση ... πιλάλα για καλλιστεία είχατε ?
Και για να μην παρεξηγηθώ, αποδέχομαι τα αποτελέσματα, ακριβώς όπως έχουν, απλά ενίσταμαι στην τέλεση της ψηφοφορίας, που απόντος εμού δεν έχει το κύρος που της αρμόζει. Βέβαια πάλι, δε συμμετείχα καθόλου στις συζητήσεις όλες αυτές τις μέρες, αλλά και πάλι, η ηθική μου υποστήριξη λίγη ήταν ???
Εντάξει, τέλος το αστείο. Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετέχουσες, το ίδιο και στην οργανωτική επιτροπή ! Πιο πολύ όμως, στην καλή μας τσουκνιδίτσα, που είχε την ιδέα. Ήταν ένας εξαίρετος τρόπος, να σπάσει η μονοτονία και να γίνει ο παρέα των Spaces, πιο ... παρέα.
Μπράβο σε όλους λοιπόν ! Συγγνώμη που δε συμμετείχα, αλλά πρώτον δεν ήθελα να κακοκαρδίσω καμμία Κυρία, και δεύτερον, οι μέρες αυτές ήταν πολύ γεμάτες από δουλίτσα. Να είστε όλοι σας καλά...  September 12 Καλή σας χρονιά μαναράκια μου !!!...Πόσο γρήγορα περνούν τελικά οι διακοπές... Όσο μεγάλες κι αν είναι. Για μικρούς και μεγάλους. Και μετά, έρχεται η ώρα της επιστροφής στην καθημερινότητα.
Ξεκινά λοιπόν και η σχολική χρονιά. Οι δρόμοι, αντηχούν από τις παδικές και εφηβικές φωνές. Ανταλλαγές εμπειριών, σμίξιμο της παρέας, αναθέρμανση στις φιλιίες, τους έρωτες, τα ... βασανάκια του σχολείου.
Ο ρους των γεγονότων της Ζωής. Η ομορφιά της αγαπημένης ρουτίνας. Και οι χρονιές που περνούν η μία μετά την άλλη. Για να γίνουν μέσα στα χρόνια, γλυκές αναμνήσεις από την εποχή της αθωότητας.
Καλή σας χρονιά μαναράκια μου ! Και όλου του κόσμου τα παιδιά. Καλή σας πρόοδο...
September 11 kontakte- Stockhausen
Τιμή μετοχής
September 04 Στιγμές ελευθερίας...Είναι πολλές οι φορές, που καταφέρνουμε και ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα. Και μας είναι απαραίτητες, για να τη διαχειριζόμαστε καλύτερα, όταν επιστρέφουμε πάλι σε αυτήν. Οι στιγμές όμως, όπου νιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι και καταφέρνουμε να απομονωθούμε από τα πεζά του υπολοίπου βίου μας, είναι πραγματικά λίγες και ιδαιίτερες για κάθε άνθρωπο.
Για 'μένα λοιπόν, τα ελάχιστα κλάσματα του χρόνου που διαρκεί μία βουτιά από έναν όμορφο βράχο, νιώθω ότι κρατούν πολύ περισσότερο. Και εκείνη η σύντομη πτήση, σταματά το χρόνο. Νιώθω σα να πετώ, αλλά όχι μόνο προς τα κάτω, όπως ορίζει η "ανακάλυψη" του φίλτατου Νεύτωνα, αλλά σα να ταξιδεύω στον αέρα, με το χρόνο παγωμένο. Και να παρατηρώ τον ουρανό, τα τοπία γύρω, τους ανθρώπους... Με τον άνεμο σαν μέσο αλλά και συντροφιά. Και να καταλήγω στο νερό, κάτι σαν λύτρωση, σαν εξιλέωση. Χώρια, που η διαδικασία της βουτιάς, περιέχει τρία από τα τέσσερα θεμελιώδη στοιχεία, που έθεσε ο Ηράκλειτος ως συστατικά των πάντων : Γη , αέρας, νερό. Και λείπει μόνον η φωτιά (θα σας ενημερώσω, όταν καταφέρω να πετάξω τόσο γρήγορα, ώστε να πιάσει φωτιά ο ... προωθητήρας μου ). Ίσως υπάρχει κατά μία έννοια κι εκείνη μέσα στην όλη διαδικασία, αφού η ζέστη του ζωοδότη Ήλιου από πάνω μας, μάς ωθεί προς τη βουτιά... :)
Οι άλλες, επίσης όμορφες στιγμές απόλυτης ελευθερίας, είναι εκείνες που βιώνω, κάθε φορά που ανεβαίνω σε μια κορφή. Βλέπεις, οι κορφές με τραβούσαν πάντα, από μικρό. Δεν είχα ποτέ συναίσθηση του κινδύνου. Και το ότι η κορφή βρίσκεται εκεί, είναι από μόνο του ένα κίνητρο. Για να ανέβω πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά - Citius, Altius, Fortius - . Kαι όταν φτάνω πάνω, μένω αμίλητος να ακούω τη ... σιωπή . Πάλι ο άνεμος, είναι εκείνος που με συντροφεύει. Εκείνος μου μιλά, με δροσίζει, με λυτρώνει. Όποια και να είναι η κορφή. Είτε Όλυμπος είτε Βαρδούσια είτε Τζουμέρκα είτε η "ταπεινή" μας Πάρνηθα. Ο βράχος έχει παντού, την ίδια επιβλητικότητα. Και σε δέχεται πάνω του, με την ίδια θέρμη. Αρκεί να τον σέβεσαι. Να μην τον κατακτάς, αλλά απλά να τον ανεβαίνεις. Κι από εκεί πάνω, να "βλέπεις", όσο πιο μακριά μπορείς. Όχι απλά να κοιτάζεις.
Γιατί εκεί είναι οι στιγμές της απόλυτης Ελευθερίας...
September 01 Πρώτη του Φθινοπώρου, στην Πάρνηθα...Η ιδέα του υιού μου του αγαπητού, να πάμε μια βόλτα στην Πάρνηθα μετά το μεσημέρι, ήταν καταπληκτική. Δε χάσαμε καιρό και ανεβήκαμε στο βουνό, που συντροφεύει τόσες και τόσες αποδράσεις μας από το Κλεινόν Άστυ, παρόλο που βρίσκεται ακριβώς από πάνω του.
Ξεκινήσαμε με 29 βαθμούς από το σπίτι, για να φτάσουμε με 18, στο καταφύγιο στο Μπάφι. Μας καλοδέχτηκε η γλυκύτατη Δήμητρα, που με τόση ζεστασιά μας φροντίζει σε κάθε επίσκεψή μας εκεί. Μας είπε κι ένα ευχάριστο νέο : η αδελφή του φίλτατου Στέφανου, που φροντίζει το καταφύγιο, παντρεύτηκε το Σάββατο. Να ζήσει η κοπέλλα, ευχηθήκαμε και χαρήκαμε.
Το καφεδάκι που μας έφτιαξε η Δήμητρα, ήταν ένα κι ένα. Τα τραπεζάκια μπροστά από το καταφύγιο, χώρος για να ηρεμήσεις. Και να σκεφτείς λίγο. Αντικρύζεις τις δύο όψεις του λατρεμένου βουνού : την καμμένη από την περσινή καταστροφή και την πράσινη, που τη γλίτωσε.
Φεύγοντας, ένας απρόσμενος επισκέπτης, περίμενε να μας χαιρετήσει : ένα από τα ελάφια που κινούνται μέσα στην Πάρνηθα, μας κοιτούσε και περίμενε να το ταϊσουμε κάτι. Δυστυχώς, δεν είχαμε, αλλά σε λίγο, ο συμπαθέστατος βοηθός της κουζίνας του καταφυγίου, θα το φίλευε κατιτίς. Πώς να αντισταθείς όμως, σε αυτό το βλέμμα ? Το κοιτούσαμε και δεν το χορταίναμε. Χάρμα ιδέσθαι... Με ένα σάλτο απίστευτης άνεσης, πήδηξε το φράχτη και μπήκε στο λιβάδι δίπλα από το καταφύγιο και χώθηκε στα δέντρα...
Επιστροφή και πάλι στο σπίτι το απόγευμα. Με μια γλυκειά αίσθηση, από την Πάρνηθα που αγαπούμε. Και δεν πρόκειται να προδώσουμε ποτέ, τώρα που πληγώθηκε. Θα την επισκεπτόμαστε, θα την περπατάμε, θα την εξερευνούμε.
Η καλύτερη πρώτη του φθινοπώρου, που θυμάμαι...
August 31 Kαλό Μήνα !...Από αύριο, θεωρητικώς τουλάχιστον, μπαίνει το φθινόπωρο. Πρώτη του Σεπτέμβρη και της εποχής που μας προετοιμάζει για το χειμώνα.
Μέχρι χτες, που ο καιρός μας θύμιζε ότι είμαστε μεσογειακή χώρα, η ευχή για καλό χειμώνα, όσων επέστρεφαν από διακοπές, μας έδινε μια μικρή δόση μελαγχολίας. Προσωπικώς, μετά τις διακοπές, εύχομαι πάντα καλό φθινόπωρο, κι αυτό με βαρειά καρδιά.
Από χτες όμως, τα πρώιμα πρωτοβρόχια, που τόσο απαραίτητα είναι για τη Γη, μας υπενθύμισαν ότι μπαίνει ο Σεπτέμβρης. Που αν και λίγο μελαγχολικός, μας βάζει σιγά-σιγά, στο κλίμα των επερχόμενων υποχρεώσεών μας, μετά τις διακοπές : δουλίτσα και λογαριασμοί για εμάς, σχολείο για τα παιδιά, ανάσα για τη διψασμένη Γη, αλλά και ολίγη περισυλλογή, μπροστά στο βρεγμένο τζάμι.
"Πλιτς πλατς, πλιτς πλατς, στο τζάμι μια στάλα.
Πλιτς πλατς, πλιτς πλατς, στο σπίτι τρεχάλα"...
August 27 Επιστροφή...Ήρθε λοιπόν και η ώρα της επιστροφής στην καθημερινότητα του Κλεινού Άστεως. Μετά από δύο όμορφες εβδομάδες στην αγκαλιά του ελάτου, του πλατάνου και της καστανιάς, επιστροφή στο ... απέραντο γκρίζο της πόλης. Και δυστυχώς, η ανάγκη για φυγή -πιο μόνιμη...- γίνετα εντονότερη.
Βλέπεις, ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί για να βρίσκεται κάπου στις αγκαλιές της μεγάλης Μάνας Φύσης, αλλά η εξέλιξη τον έφερε στο κυνήγι της "καλύτερης" ζωής.
Ειδικά όσο το πνεύμα νιώθει την ανάγκη για ελευθερία, η ανάγκη για επιστροφή στην αρχέγονη αγκαλιά, γίνεται πιο έντονη...
Να είμαι λοιπόν κι εγώ πίσω, στις υποχρεώσεις της δουλειάς, στην αναμονή της καινούριας σχολικής χρονιάς για τα παιδιά. Σας εύχομαι ένα καλό φθινόπωρο και επιφυλάσομαι, εντός των επομένων ημερών, να καταχωρήσω κι ένα αλμπουμάκι με εικόνες της Τζουμερκιώτικης φύσης...
August 02 Όμοιος ομοίω, αεί πελάζει ...Όπερ μεθερμηνευόμενον, όταν εγώ πω ή κάνω κάτι, πρέπει οι παρατρεχάμενοι - αυλοκόλακες, να συμφωνήσουν μαζί μου τροφοδοτώντας την αυταρέσκειά μου, με τις μεγαλύτερες δυνατές δόσεις κολακείας και χαϊδέματος. Ασχέτως, εάν αυτό που έχω εκφράσει, είναι κάτι το αδιάφορο, άσχετο, αναξιοπρεπές ή βλακώδες.
Λοιπόν, η κενή κολακεία είναι από τα πράγματα που απεχθάνομαι περισσότερο. Γι' αυτό, και στα λεγόμενά μου, περιμένω έναν αντίλογο. Καλόπιστο όμως, απαλαγμένο από κακεντρέχεια και στείρα άρνηση. Έναν εποικοδομητικό διάλογο, που θα βελτιώσει κι εμένα και το συνομιλητή ή φίλο μου.
Αλλιώς, απλά αναπαράγουμε την κενότητα δια της αλόγου συμφωνίας ή της κακεντρεχούς άρνησης. Σας μπέρδεψα ίσως λίγο. Αναμένω ... :) July 24 Λευκάδα : ένας ακόμη Αιολότοπος...Την περασμένη εβδομάδα, βρεθήκαμε -όπως κάθε χρόνο- στη Λευκάδα. Είναι ένας τόπος μαγικός. Το γαλάζιο του ουρανού, σμίγει με το τυρκουάζ της θάλασσας και σε ταξιδεύει. Οι εικόνες, διαδέχονται η μία την άλλη και γαληνεύουν την ψυχή. Η θάλασσα, πότε ήρεμη πότε φουρτουνιασμένη, σε καλεί να γίνεις ένα μαζί της. Το Κάθισμα, η απόλυτη παραλία , περιμένει να την περπατήσεις, να χωθείς μέσα στα πελώρια κύματά της, να βουτήξεις από τον τεράστιο βράχο της, να χαθείς στο απέραντο Γαλάζιο...
Είναι η αγαπημένη Λευκάδα. Την ξέρουμε και μας ξέρει. Και μας επιφυλάσει πάντα, μια μεγαλειώδη υποδοχή. Γι' αυτό και είναι μέσα στην καρδιά μας.
Ελλάς, το μεγαλείο Σου !.................
July 12 Νηνεμία ή φλυαρία ?...Τελικά, τι είναι το ιστολόγιο ? Ένας χώρος όπου εκβιαστικά πρέπει να καταθέτει κανείς απόψεις, κρίσεις, φιλοσοφίες (ή αμπελοφιλοσοφίες...), κουτσομπολιά, ιστορίες του οίκου του και λοιπά τινά ή ένας χώρος διαλόγου και οπωσδήποτε όχι φλυαρίας και αοριστολογίας ?
Προσωπικώς, κλίνω προς τη δεύτερη πλευρά. Νομίζω - και αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη -, ότι αξίζει να γράφω όταν έχω κάτι να πω και αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας. Αλλιώς, προτιμώ να το κρατήσω για 'μένα. Επ' ουδενί πάντως δε θεωρώ, ότι υποθέσεις που αφορούν τα εν οίκω, αφορούν τα εν δήμω. Και βέβαια, όταν καταθέτω μία άποψη, έχω την επιθυμία (για να μην πω την απαίτηση...), να γίνεται σεβαστή, χωρίς άνευ λόγου επιθέσεις, αλλά σαν ευκαιρία για γόνιμο διάλογο...
Αυτά από εμένα. Να είστε καλά όλοι σας και να έχουμε όλοι μας, ένα καλό καλοκαίρι...
July 08 Υγεία : το πολυτιμότερο αγαθό...Αναρωτηθήκαμε ποτέ, ποιο είναι το περισσότερο αυτονόητο, αλλά στην ουσία και το πιο αβέβαιο αγαθό της Ζωής ? Εκείνο, που το εξοστρακίζουμε καθημερινά από το βεληνεκές των ανησυχιών μας, γιατί το θεωρούμε αυτονόητο, ενώ στην ουσία δεν είναι ? Και που χωρίς αυτό, τίποτε απ' όσα συνθέτουν τις απολαύσεις της Ζωής, δε μπορεί να έχει τα πραγματικά χρώματα της Ζωής.
Η Υγεία λοιπόν, είναι εκείνο το οποίο δε μας έχει παραχωρηθεί de facto. Και είναι ό,τι ευχόμαστε σε όλες τις κρυφές ευχές μας, για εμάς και όσους αγαπάμε.
Εκτός κι αν είμαστε θύματα της ματαιοδοξίας, και βάζουμε άλλα θέματα πρώτα, π.χ. τα σύγχρονα status symbols, τη γκλαμουράτη κενή ζωή, κλπ. Που όμως, όταν έρθουμε αντιμέτωπη με ένα σοβαρό ζήτημα Υγείας, αυτομάτως, περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Εύχομαι σε όλο τον κόσμο, να μπορεί να περνά καλά. Γιατί είναι προορισμός ζωής. Αλλά πριν από αυτό, να διάγει ένα βίο υγιή...
July 03 Στα Γιάννενα της παράδοσης, της Ιστορίας, της Φύσης...Την περασμένη εβδομάδα, βρέθηκα στη δυτική Ελλάδα, για φωτογραφικές δουλειές. Πιο συγκεκριμένα, στα Γιάννενα, την Άρτα, τη Λευκάδα. Άνοιξε το μάτι, η καρδιά, ο φωτογραφικός φακός ( βεβαίως-βεβαίως...), αλλά και ο ουρανός, που μας φιλοδώρησε με καταρράκτες από βροχή, στα Γιάννενα. Είναι μια πόλη, που μπορεί να σε αιφνιδιάσει με τις τόσες διαφορετικές εικόνες της. Παράδοση και Σύγχρονη εποχή, μέσα στον ίδιο χώρο. Λαμπερός ήλιος, αλλά και ξαφνικά μπουρίνια, με φόντο το κάστρο και τη λίμνη της.
Πραγματικά, για όσους δεν έχουν πάει, τους το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Θα τους αποζημιώσει με το παραπάνω. Χώρια, που μπορεί να ερωτευθούν αυτό το χώρο και να εθιστούν στην ιδιαιτερότητά του. Η αρχόντισσα της Ηπειρώτικης Γης, αναπαύεται στη λίμνη που την περιβάλει και μας περιμένει...
|
