Χώρος του χρήστη SOTIRIS: Blog

Πάνε και τα 43...

Tue, 02 Dec 2008 09:44:28 GMT

Να με χαίρεστε βρε ! Φτύστε με (να μη με ματιάσετε,χεχε) ελεύθερα !

Kαλό μήνα !

Mon, 01 Dec 2008 12:11:24 GMT

Ο Δεκέμβριος είναι ο τελευταίος μήνας του ημερολογίου μας, αλλά ο δέκατος του Ρωμαϊκού, από το οποίο φέρει και το όνομά του : decem είναι το δέκα λατινιστί.

Καλό μήνα εύχομαι, σε όλους τους καλούς φίλους και φίλες. Και καλές γιορτές, μιας και απ' ότι βλέπω, πολλοί από εσάς έχετε ήδη μπει στο πνεύμα των Χριστουγέννων (προσωπικώς, μπαίνω μετά τις 15 του μήνα...).

Και καλό χειμώνα βεβαίως, μιας και θεωρητικώς ξεκινά από σήμερα. Σας αφήνω και μια (χειμερινή) εικόνα της Αράχωβας, όπου ήμασταν προχτές. Θα ακολουθήσει και αλμπουμάκι με φωτογραφίες βεβαίως... :)

Τechno man ...

Tue, 25 Nov 2008 11:44:24 GMT

Όταν έχεις τόσο άρρηκτες σχέσεις με την τεχνολογία, όπως η αφεντιά μου, δε μπορεί θα το κάνεις το γεώμηλο - την πατάτα κοινώς. Χτες, έκανα ένα μεγαλοπρεπέστατο φορμάτ στον υπολογιστή, και μαζί έσβησα όλες τις επαφές του messenger και των Spaces. Έτσι, θα δείτε ότι σας έκανα πάλι μία πρόσκληση φίλου. Ε, κάντε το ψυχικό καλέ κύριε, καλέ κυρία, και αποδεχτείτε αυτό το φτωχούλη με το Αλτσχάϊμερ !...

Και επί τη ευκαιρία, χρόνια πολλά σε όλες τις εορτάζουσες !

ΥΓ: Πάντως, είναι και μια ανανέωση, μια νέα αρχή... :)

Περί νευρακίων (και όχι μόνο...).

Sat, 22 Nov 2008 20:25:29 GMT

Με αφορμή την καταχώρηση της καλής μας katabran (περί νεύρων...), θα ήθελα τη γνώμη σας. Τι τύπου άνθρωπος δηλαδή πιστεύετε, ότι είναι ο Αίολος. Πώς τον έχετε σκιαγραφήσει. Καλός ή κακός, ήρεμος ή ζοχάδας, μετρημένος ή αμετροεπής... Όλες οι γνώμες και απόψεις δεκτές. Και πολύτιμες...

Το Πολυτεχνείο (πάντα θα) Ζει !...

Mon, 17 Nov 2008 10:37:55 GMT

Η πρώτη φορά που άκουσα στη ζωή μου τη λέξη αποχή, ήταν στην πρώτη Γυμνασίου, εν έτει 1977, όταν κάποια παιδιά συζητούσαν μεταξύ τους, τι θα γίνει με τη γιορτή που -παρανόμως- ετοίμαζαν οι μεγαλύτεροι στο σχολείο. Ήταν εποχές που η μέρα αυτή δεν ήταν ούτε αργία ούτε ημέρα μνήμης, από το επίσημο κράτος. Το ίδιο συνέβη και για μερικά ακόμη χρόνια, μέχρι που θεσμοθετήθηκε η μέρα του Πολυτεχνείου.

Μετά, ήρθαν τα (ψευτο)διλήμματα : ποιοι δικαιωματικά μπορούν να μιλούν για τους αγώνες του Πολυτεχνείου ? Οι αγώνες αυτοί, έγιναν από τα αριστερά και τα εν γένει "προοδευτικά" ρεύματα ή συμμετείχαν και άλλοι, ανένταχτοι και απλοί πολίτες ? Και τι ακριβώς συμβόλιζε η εξέγερση του Πολυτεχνείου ? Τον αντιδικτατορικό αγώνα ή γενικότερα έναν κοινωνικό μετασχηματισμό ? Και πολλά άλλα βεβαίως, ών ουκ έστιν αριθμός...

Πολλά χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη επαφή με τις ιδέες του Πολυτεχνείου, και αφού μεσολάβησαν καταθέσεις κόκκιινων γαρύφαλλων, πορείες, κλπ, βρέθηκα μόνος μου έξω από το χώρο του, όπου εξελισσόταν το πανηγύρι : μικροπωλητές, αναρχικοί, αριστεριστές και "προοδευτικοί" - μπαμπάδες (ή μπαμπούλες) των κινημάτων, ένα γενικότερο μπάχαλο, όλο αυτό στην πλάτη Πολυτεχνείου. Σε λίγο ξέσπασαν και τα επεισόδια από τους "κοινωνικούς αγωνιστές", άρχισαν οι ρίψεις μολότωφ και το κυνηγητό. Εκεί λοιπόν, ήταν που δάκρυσα. Πολύ. Όσο δεν το είχα κάνει στις τόσες επισκέψεις σε αυτό το χώρο. Γιατί διαπίστωσα, ότι το νόημα είχε χαθεί στη μετάφραση. Γιατί τελικά, το νόημα εκείνης της εξέγερσης του '73 -κατά την ταπεινή μου πάντα γνώμη-, ήταν πέρα από κόμματα και ιδεολογίες, πέρα από τις οποιεσδήποτε μικρο ή μεγαλο αντιθέσεις.

Δικαιοσύνη και ελευθερία ζητούσε. Υπό τον απαλό ίσκιο της γαλανόλευκης.

Όπως και να έχει, το Πολυτεχνείο δε μπορεί να απαξιωθεί ή να καπελωθεί επί της ουσίας, από κανέναν. Θα ζει πάντα, μέσα στις καρδιές και τις μνήμες των ανθρώπων...

Αμαλία : ένα γνήσιο ταλέντο...

Sat, 15 Nov 2008 11:18:14 GMT

Πριν μερικές μέρες, συνάντησα τυχαία στο μετρό την Αμαλία. Την οποία είχα την τύχη και την τιμή, να φωτογραφήσω σε τρεις σχολικές θεατρικές παραστάσεις - "Ο βασιλιάς πεθαίνει" του Ιονέσκο, "Ένας βλάκας και μισός" του Ψαθά και το "Μάνα κουράγιο" του Μπρεχτ.

Τη γνώρισα 15 ετών, στην πρώτη παράσταση και πραγματικά τη θαύμασα. Το ίδιο και στη δεύτερη. Στο "Μάνα κουράγιο" όμως, το καλοκαίρι του 2007 (όπου την απολαύσαμε οικογενειακώς), ήταν κάτι παραπάνω από συγκλονιστική ! Η ερμηνεία της μας συνεπήρε ! Και ήταν ένα παιδί μόλις 17 ετών. Είχε τέτοια δυναμική η απόδοσή της, που κρατούσε πάνω της σχεδόν όλη την παράσταση. Είναι αναμφισβήτητα ένα ταλέντο. Καταφέρνει και βγάζει στη σκηνή όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα. Και κάποια από αυτά, στον υπερθετικό βαθμό. Εκεί πια, ήταν που την παρακαλέσαμε, να σκεφτεί σοβαρά πλέον την καριέρα του ηθοποιού. Γιατί πραγματικά, θα μας στερούσε από ερμηνείες, που σπανίως βλέπουμε ακόμη και σε μεγάλους ηθοποιούς. Και βεβαίως, με προτεραιότητα στις σπουδές της, μιας και ήταν άριστη μαθήτρια...

Τώρα λοιπόν που την είδα, μου είπε ότι έδωσε στο Εθνικό Θέατρο και ήταν πρώτη επιλαχούσα λόγω του νεαρού της ηλικίας. Την προέτρεψαν όμως, να ξαναδώσει οπωσδήποτε, μιας και θα της το επιτρέπει πια η ηλικία. Τους κατέκτησε η ερμηνεία της, είμαι βέβαιος. Και μου άφησε το κερασάκι για το τέλος: πέτυχε στο Μαθηματικό της Αθήνας, με πολύ καλό βαθμό, όπου και σπουδάζει πια...

Και πείτε μου. Εάν αυτό το κορίτσι δεν είναι ένα τέλειο δείγμα, του τι μπορεί και καταφέρνει η νεολαία του σήμερα, τι άλλο μπορεί να είναι ? Ή μήπως η νεολαία χαρακτηρίζεται περισσότερο, από τα ηλίθια πρότυπα που προωθεί το μάρκετιγκ, τύπου "ψηλά το κεφάλι" κατά τη milko εκδοχή, ή ριάλιτι κενότητες και χαριτωμενιές -κενών- επωνύμων ?

Να είσαι πάντα καλά Αμαλία, και εμείς, θα περιμένουμε να σε καμαρώσουμε στα καλύτερα που έρχονται...

Μια γλυκιά καληνύχτα...

Fri, 14 Nov 2008 19:41:54 GMT

Την αφιέρωσα στη φίλη Γεωργία (της ανήκε δικαιωματικά...), μα την αφιερώνω και σε όλους εσάς. Μια γλυκιά καληνύχτα, και μαζί ένα όμορφο Σαββατοκύριακο, με την πανέμορφη μελωδία "Nocturne" των Secret Garden. Των Νορβηγών, που κατάφεραν και έκλεψαν την παράσταση με αυτό το τραγούδι, το καλύτερο κατά τη γνώμη μου, όλων των εποχών στη Eurovision.

Απολαύστε μελωδία, κλείστε τα μάτια, και κρατήστε την για τα ταξίδια στα λιβάδια του Μορφέα...

Tι είν' τα Spaces μας, μην είν' οι κάμποι ?...

Thu, 13 Nov 2008 08:52:06 GMT

Αφορμή της καταχώρησής μου, είναι κάποιες αλήθειες που είδα να ειπώνονται, από την πλευρά της αγαπημένης μου (και χρισθείσης e-κόρης μου βεβαίως) Έβελυν, αλλά και του σίφουνα που λέγεται Αγάπη.

Η πρώτη λοιπόν, μίλησε με πολύ απλά λόγια, για το πώς πρέπει να είναι ο χώρος μας. Να είναι δηλαδή, ένας δικτυακός τόπος, όπου μπορώ να μπαίνω όποτε θέλω, χωρίς να έχω το άγχος να σχολιάσω κάθε καταχώρηση φίλου ή "φίλου", χωρίς να πρέπει να αφήσω οπωσδήποτε, καλημέρες, καλησπέρες, καληνύχτες , καλές αβδομάδες, καλούς μήνες και καλά κρασιά , με κάθε δυνατό τρόπο. Να μην πρέπει να κυνηγώ τη συλλογή σχολίων και κολακειών, επιννοώντας αμέτρητες καταχωρήσεις επί παντός επιστητού. Και να μιλώ, όταν έχω να πω κάτι.

Εξυπακούεται, ότι συμφωνώ με όλα όσα είπε η κουκλίτσα μας. Όπως επίσης εξυπακούεται, ότι στο χώρο μου, αλλά και στη ζωή μου, δεν έχουν θέση κουτσομπολιά, ίντριγκες, ξεκατινιάσματα, παρεξηγήσεις και παντός αναλόγου είδους ευγενείς δραστηριότητες. Και βέβαια, στο χώρο μου, διατηρώ μία περιορισμένη σε αριθμό λίστα φίλων, για να μπορώ να επικοινωνώ επί της ουσίας. Και όποτε μπορώ. Γιατί η αληθινή ζωή βεβαίως, είναι έξω από το νετ. Και δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου, με τις ώρες μπροστά από μία οθόνη να βαυκαλίζομαι. Χώρια, που και ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος...

Και εδώ έρχεται η δεύτερη παρουσία, η Αγάπη, που αν θυμάστε, πριν μερικές εβδομάδες πέρασε ως ταύρος μαινόμενος εν υαλοπωλείω, και δυσαρέτησε κάποιους , αλλά προβλημάτισε και κάποιους άλλους. Και για να μη μακρυγορώ, ανήκα στους δεύτερους, γιατί παρ' ότι κάπως ανορθόδοξος ο τρόπος της, είπε ευθαρσώς κάποιες πολύ τσουχτερές αλήθειες, όπως οι πλασματικοί έρωτες και οι πλασματικές φιλίες που αναπτύσονται μέσα στο νετ, και ο φόβος για να αντιμετωπίσουν κάποιοι, την πραγματική ζωή, που βρίσκεται εκτός του νετ. Μου έστειλε πρόσκληση φιλίας, την οποία και αποδέχτηκα, γιατί μου άρεσε η ειλικρίνειά της. Χώρια, που αν διαβάσετε την ιστορία της ζωής της, θα τρελλαθείτε. Και σας διαβεβαιώ, είναι αληθινή.

Μεγάλη η αξία της αλήθειας...

Σωφερίνες...

Fri, 07 Nov 2008 17:17:12 GMT

Οδηγώ, περίπου 20 χρόνια. Οι συνθήκες πλέον, στους δρόμους του Κλεινού Άστεως -όπως και σε κάθε μεγάλη πόλη πια-, έχουν γίνει τραγικές. Έχουν πληθύνει υπερβολικά τα αυτοκίνητα, εμείς έχουμε κακομάθει στην ευκολία της μετακίνησης με αυτά, και καταστάσεις πανικού, εκτυλίσσονται καθημερινά στους δρόμους.

Δε θα έλεγα ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που οδηγούν οι άντρες, μέσα σε αυτά τα χρόνια. Είναι ο ίδιος νευρικός και ανώριμος πολλές φορές τρόπος, με τον οποίο πάντα οδηγούσαμε εμείς οι Έλληνες.

Όσον αφορά όμως τις γυναίκες, τα πράγματα έχουν στην κυριολεξία εκτροχιαστεί ! Και δεν προσπαθώ να ισοπεδώσω τις καταστάσεις, είναι απλά, αυτό που βλέπω. Όλο και περισσότερες γυναίκες, κινούνται με τρόπους που δεν έχουν καμμία λογική : απόλυτη αναισθησία και έλλειψη σεβασμού προς τους υπολοίπους (βλέπε σκηνικό, σταματημένης στη στροφή γυναίκας, που βάφεται και έχει σταματήσει την κίνηση, αδιαφορώντας για τα κορναρίσματα...) ή απόλυτης άγνοιας κανόνων οδικής συμπεριφοράς, όπως κίνηση αργά και αριστερά, αλλαγή λωρίδας χωρίς φλας και έλεγχο από τον καθρέφτη ή απλά ... αυθάδεια ! Πριν μερικές μέρες, στο κορνάρισμά μου στη μπροστινή μου να ξεκινήσει (σ.σ. βαφόταν βεβαίως βεβαίως...), μου ύψωσε το χέρι, με προτεταμένο το μεσαίο δάχτυλο, κατά τον αμερικάνικο μάλιστα τρόπο.

Τι να πω... Καλώς ή κακώς, δε μπορώ ποτέ να βρίσω γυναίκα (όπως θα έκανα με άνδρα οδηγό - όχι υψηλοφώνως βέβαια, προς αποφυγή εκτροπών...), και παρ' όλα αυτά, με έχουν στολίσει ουκ ολίγες φορές. Κάποιες φορές δικαιολογημένα, κάποιες όχι. Δεν ταιριάζει όμως βρε παιδί μου στη γυναίκα, αυτή η συμπεριφορά. Όπως επίσης, το να αδειάζει το τασάκι στο δρόμο, περιμένοντας το πράσινο.

Το ξαναλέω, δε μου αρέσει να γενικεύω, δεν είναι εξάλλου όλες οι γυναίκες οδηγοί έτσι (το αντίθετο μάλιστα...), απλά καταθέτω αυτό που έχω διαπιστώσει. Και έρχεται μάλλον, να συμπληρώσει μια γενικότερη αλλαγή συμπεριφοράς της γυναίκας, που με στενοχωρεί, γιατί (όπως ίσως θα έχετε καταλάβει...), λατρεύω τη Γυναίκα και τη θεωρώ στολίδι στον κόσμο...

Όμορφες στιγμές...

Tue, 04 Nov 2008 21:45:20 GMT

Δεν είμαι φανατικός οπαδός. Για την ακρίβεια, έχω να πάω πολλά χρόνια στο γήπεδο.

Όμως, αυτό το αποψινό 3-0, είναι από εκείνες τις στιγμές, που ομορφαίνουν τη ζωή...

Στην Κρήτη του Έρωτα για Ζωή...

Mon, 03 Nov 2008 19:09:18 GMT

Έβλεπα χτες το βράδυ, μία εκπομπή της ΕΤ-3, στην ουσία το οδοιπορικό ενός κρητικού γάμου, με ένα πολύ καλό ρεπορτάζ, πάνω στα έθιμα, το τελετουργικό, αλλά και κάποιες de profundis κουβέντες των πρωταγωνιστών.

Και ήταν, σα να έκανα ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο. Στην Ελλάδα, που θυμόμουν ότι ήξερε να ερωτεύεται με πάθος και να αγαπά βαθειά. Και να το εκφράζει. Μέσα από κουβέντες δυνατές και μαντινάδες γλαφυρές και παθιασμένες. Ύμνοι στον Έρωτα και τη Ζωή, όπως με ένα μοναδικό τρόπο, γνωρίζουν να το κάνουν στη μεγαλόνησο. Με υπερβολή είναι η αλήθεια (και με τη συνδρομή των όπλων επίσης...), αλλά με μια ξεχωριστή φλόγα. Τι κι αν θυσιάζεται ένα ολόκληρο κοπάδι (200 πρόβατα !...), κι αν τα γλέντια κρατούν μερόνυχτα ολόκληρα. Είναι ο δικός τους τρόπος να εξυμνήσουν τη μοναδικότητα, της πιο ευτυχισμένης στιγμής ενός ζευγαριού. Και έχοντας απαθανατίσει εκατοντάδες γάμους ανά την Ελλάδα, αλλά κυρίως στο Κλεινόν Άστυ, μπορώ να πω με σιγουριά, ότι στην Κρήτη είναι κάτι το διαφορετικό.

Πέρυσι, ήμασταν εκεί οικογενειακώς. Και γευτήκαμε στον υπερθετικό βαθμό, τη φιλοξενία αυτού του ιδιαίτερου τόπου. Βρεθήκαμε καλεσμένοι, σε αντίστοιχες στιγμές. Δε νομίζω να έχω ξαναβρεθεί σε τόσο φιλόξενο τόπο...

Πραγματικά, τους καμαρώνω. Γιατί, σε πείσμα των σημερινών καιρών, που απαξιώνουν βασικές αξίες και έννοιες, σ' αυτό τον τόπο, ξέρουν να γλεντήσουν τη ζωή. Και να τιμήσουν θεσμούς , όπως η οικογένεια και η εντοπιότητα της κοινωνίας. Θεσμούς, που κινδυνεύουν από τη γκλαμουριά, τις καριέρες και τα σύμφωνα συμβίωσης, της νεοελληνικής (χαζο) νεοευρωπαϊζουσας κοινωνίας...

Kαλό μήνα !...

Sat, 01 Nov 2008 17:06:50 GMT

Ο Νοέμβρης έφτασε χωρίς να το καταλάβουμε.Ο ένατος μήνας των Ρωμαίων, εξ ου και το όνομά του : εκ του nove - εννιά λατινιστί και ιταλιστί.

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ο καιρός, παίζει ανάμεσα στο καλοκαίρι και το χειμώνα. Ο Νοέμβρης πάντως, είναι παλαιόθεν για τον τόπο μας, ολίγον παιχνιδιάρης και συνήθως, μας προετοιμάζει με μια δόση κρύου, για τον επερχόμενο χειμώνα.

Ας τον χαρούμε λοιπόν, και με τη μία αμφίεση και με την άλλη.

Καλό μήνα, σε όλους τους εκλεκτούς φίλους της παρέας !!!

Ας γνωρίσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά...

Wed, 29 Oct 2008 18:22:55 GMT

Με αφορμή ένα σχόλιο της μικρής μας Άνιμας, σε μία χθεσινή μου καταχώρηση, προτείνω μία βολική και εύκαιρη λύση, για να γνωρίσουμε όσο μπορούμε περισσότερο, τους αρχαιολογικούς - και όχι μόνο...- θησαυρούς του τόπου μας.

Λοιπόν, από την 1/11 μέχρι τις 31/3 κάθε έτους, γνωρίζετε, ότι η είσοδος στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία, είναι ελεύθερη τις Κυριακές ? Είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία, να συνδυάσουμε τη βόλτα, με τη γνώση και την επαφή με το Ωραίο. Έχουμε επανειλλημένως εκδράμει οικογενειακώς, σε χώρους, που συνδυάζουν την υπέροχη φύση με τις μεγάλες δημιουργίες του ανθρώπου. Ναός του Ποσειδώνος στο Σούνιο, Παρθενώνας, Αρχαία Αγορά, Δελφοί, Επίδαυρος, αλλά και τα Αρχαιολογικά Μουσεία, είναι μερικοί από τους τόπους που μας φιλοξένησαν και που πραγματικά αξίζει να δει κανείς.

Μην το σκέφτεστε λοιπόν, κάντε το ! Αρχής γενομένης, από την Κυριακή που μας έρχεται...

"Aχ Πατρίδα μου γλυκειά, πόσο σ' αγαπώ βαθειά..."

Tue, 28 Oct 2008 19:08:32 GMT

Μέρα γιορτής σήμερα. Για την Ελλαδίτσα μας και την Ιστορία της. Πόσο αλήθεια, υπάρχει μέσα στο συλλογικό μας ασυνείδητο, η έννοια της Πατρίδας ? Και μάλιστα, αυτής της συγκεκριμένης Πατρίδας. Του λευκού και του γαλάζιου, της Ιστορίας, του Ήλιου, της Τέχνης. Που τόσο πολύ έχει ταλαιπωρηθεί. Που ποτέ δε γνώρισε την ηρεμία, μιας και είχε αυτή την αξιοζήλευτη θέση, ανάμεσα σε τρεις ηπείρους.

Έβλεπα πάλι αυτές τις ημέρες, κάποιες ιστορίες από τις δύσκολες εποχές του'40. Και άκουγα τις διηγήσεις της ζωντανής Ιστορίας, από τον πεθερό μου, που έζησε από κοντά εκείνες τις εποχές, περνώντας την εφηβεία του σε καιρούς πολέμου. Διηγούνταν τη λαχτάρα της θέας της γαλανόλευκης, πάνω στον Ιερό βράχο, στη θέση της σβάστικας. Το ΟΧΙ που είπαν όλοι τότε, από τον φασίστα Μεταξά, μέχρι τον τελευταίο Έλληνα. Και τον ενθουσιασμό, που πλημμύριζε σύσσωμο το λαό, όταν ξεκινούσε να αντισταθεί στον κατακτητή. Με χαμόγελο στα πρόσωπα και Ελλάδα στις καρδιές.

Τι ειρωνεία. Λίγα χρόνια μετά, κάποιοι από αυτούς, είχαν την τύχη των δωρεάν διακοπών στη Μακρόνησο και τη Γιάρο. Μαζί και ο Μιμάκος μας (ο πεθερός μου...), παρέα με Θεοδωράκη και Βέγγο. Και όλοι αυτοί που αγωνίστηκαν τις μαύρες μέρες της κατοχής, το έκαναν για να βλέπουν σήμερα να καίνε τη γαλανόλευκη κάποια φασιστοειδή στοιχεία, που αυτοαποκαλούνται δημοκράτες ή αναρχικοί ή ό,τι άλλο...

Αυτό που ξέρω για μένα, είναι ότι αυτός ο τόπος είναι στην καρδιά και την ύπαρξή μου. Τον αγαπώ, με όλα τα καλά και τα στραβά του. Και δε δέχομαι, να ακούω μόνο γκρίνιες και παράπονα. Μαζί να τον βελτιώσουμε. Αλλά όχι πετώντας του λάσπη.

Κάτι τέτοιες μέρες, ψιθυρίζω το τραγουδάκι που μάθαμε μικροί (για άλλους ίσως λόγους τότε...). "Αχ Πατρίδα μου γλυκειά, πόσο σ' αγαπώ βαθειά..."

Άλας...

Sat, 25 Oct 2008 19:01:52 GMT

Απόψε, το σπίτι ξεχειλίζει πλούτο. Πολύ πλούτο. Τα παιδιά, επ' ευκαιρία της γιορτής της θυγατέρας μου, υποδέχονται φίλους. Γέμισε το σπίτι παιδικές φωνές. Μουσική στο τέρμα, χορός, πλάκα και τα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα είναι εν εξελίξει.

Κι εμείς, τα καμαρώνουμε και ζούμε μαζί τους δεύτερη εφηβεία. Πλούτος μέσα στο σπίτι. Ο μεγαλύτερος του κόσμου. Άλας...

Καλό τρι-τετραήμερο...

Sat, 25 Oct 2008 09:41:21 GMT

Επειδή όμως, η πρόθεσή μου δεν είναι να σας φορτώσω το μυαλό με βαρειές σκέψεις, αλλά το αντίθετο, σας εύχομαι ένα πολύ όμορφο και ξεκούραστο -ήμερο ( την προσθήκη του αριθμού, την κάνετε εσείς ανάλογα με τις διαθέσεις σας...).

Παν μέτρον άχρηστον...

Sat, 25 Oct 2008 09:33:33 GMT

Δύο περιστατικά της καθημερινότητάς μας μόνο να αναφέρω , σε παραβολή. Επειδή είναι αρκετά ενδεικτικά, της αμετροέπειας που διακατέχει το μέσο άνθρωπο του σήμερα.

Περιστατικό πρώτο : οικογενειακή έξοδος μετά παρέας, σε γνωστή για τις γαστρυμαργικές της επιδόσεις, ταβέρνα της ευρύτερης περιοχής της Αττικής. Το σκηνικό, μάλλον οικείο, με βάση τις συνήθειες του Έλληνα, πάνω στο φαγητό. Γι' αυτό και το "απολαμβάνουμε" σε πολύ αραιά χρονικά διαστήματα. Πλήθος ανθρώπων, που για να χορτάσουν το μάτι και την κοιλιά, έχουν επιδοθεί σε απίστευτες γουρουνιές, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Συνεπεία της πολυκοσμίας, έχουμε ήδη χορτάσει με τα "προκαταρκτικά" (αλήθεια, γιατί είναι τόσο υποτιμημένα ? -γενική η παρατήρησίς μου...), και εφ' όσον αργούν τα κυρίως πιάτα, αποχωρούμε αρκετά ικανοποιημένοι κοιλιακώς, απόλυτα φρικαρισμένοι όμως, από το θέαμα του πολέμου που διεξάγεται γύρω μας. Οι δε υπερμεγέθεις φιγούρες που ξεχειλίζουν από τις καρέκλες (και ήταν πριν από εμάς εκεί), εξακολουθούν να επιδίδονται σε αθλιότητες...

Σκηνικό δεύτερο : κατέφθασε επιτέλους από τη μεσημβρία (την οποία μηρυκάζουμε αενάως...), το καινούριο σώου-παιχνίδι, εξευτελισμού της προσωπικώς ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, ονόματι "Η στιγμή της αλήθειας". Υποβλητικό σκηνικό, αδιάκριτες ερωτήσεις, αναμενόμενες ή μη απαντήσεις, κι ένα χρυσωμένο χάπι, ότι "Τα είπα και ξαλάφρωσα" - με το αζημίωτο φυσικά. Η αποθέωση της αμερικανικού τύπου βλακείας, πασπαλισμένη με άφθονες δόσεις νεοελληνικής αντίστοιχης. Η αποθέωση της αμετροέπειας στην έκθεση του προσωπικού μας κόσμου. Η πανηγυρική κατάρρευση της φράσης "Τα εν οίκω μη εν δήμω", μαζί με τον εξευτελισμό του οποιουδήποτε ίχνους αξιοπρέπειας, μπορεί να διαθέτει ένα ανώνυμο και αγελαίο πλήθος...

Γιατί τελικά, είναι κανόνας στη Ζωή. Και αποδεικνύεται στην πράξη, ότι ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ (χωρίς την προσθήκη του -χ...).

Για το κορίτσι μου...

Thu, 23 Oct 2008 18:47:54 GMT

Για τα πρώτα 15 μας -έγγαμα- χρόνια...

Αυθεντική Ψυχεδέλεια...

Wed, 22 Oct 2008 13:27:54 GMT

Κύριοι και Κυρίες... Παρατηρήστε τις δύο μουσικές. Την κλιμάκωσή τους, το συναίσθημα, το Ταξίδι.

Είναι μουσικές που λατρεύω. Είναι και οι δύο, αυθεντική ψυχεδέλεια !...

Goa Trance trips...

Tue, 21 Oct 2008 13:03:18 GMT

Γιατί κατά βάθος, είμαι ψυχεδελικός τύπος ...

John Coltrane : αγαπημένα ακούσματα...

Mon, 20 Oct 2008 16:42:36 GMT

Καλή εβδομάδα φίλοι, και ... ψυχραιμία !

Mon, 20 Oct 2008 11:38:55 GMT

"Ένας τρόπος για να καταλήξεις με ένα εκατομμύριο δολλάρια, είναι να ξεκινήσεις με δύο εκατομμύρια και να χρησιμοποιήσεις τεχνική ανάλυση". Τάδε έφη Ραλφ Σίγκερ, αμερικανός επενδυτικός σύμβουλος, χαριεντιζόμενος αυτή την περίοδο της κρίσης.

Όπερ βεβαίως, είναι απολύτως σωστό, αν αναλογιστεί κανείς, ότι οι χρηματαγορές διεθνώς καταγράφουν τεράστιες απώλειες και οι επενδυτές το ίδιο. Βασιζόμενοι κυρίως, στις γνώμες ... "ειδημόνων" οικονομικών αναλυτών.

Πάντως, εδώ θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τη θετική αντίδραση της ελληνικής (τραπεζικής) οικονομίας , που όντας παραδοσιακή και στηριζόμενη κατά κύριο λόγο στις καταθέσεις παρά στα επισφαλή στοιχεία ενεργητικού, κατάφεραν να απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος της κρίσης, χωρίς καν να χρειαστούν επιπλέον κρατική οικονομική βοήθεια. Εν αντιθέσει βεβαίως, με τις ισχυρότερες οικονομίες των ευρωπαίων εταίρων μας, που συνολικά θα διαθέσουν 3 τρισ. ( !!! ) ευρώ. Επιπροσθέτως, μπήκε και εγγύηση 100 χιλ. ευρώ (κατ' άτομο) για τις καταθέσεις, που είναι επίσης κάτι σημαντικό.

Επομένως, καλό είναι να διατηρούμε την ψυχραιμία μας, κάτι που ισχύει ούτως ή άλλως, σε κάθε έκτακτη περίπτωση...

Καλή εβδομάδα σε όλους τους εκλεκτούς φίλους και ... ψυχραιμία !!!

Ο πολεμιστής του Ουράνιου Τόξου...

Thu, 16 Oct 2008 19:37:08 GMT

Ήταν το σύμβολο της Greenpeace. To πρώτο της πλοίο. Εκείνο, που έφερε την πολύχρωμη ελπίδα, για την αφύπνιση του συλλογικού μας ασυνείδητου. Η εικόνα του, με οδήγησε το 1990 στα σκαλιά του γραφείου της Greenpeace. O φίλος μου από το στρατό, ο Κωστής, με ξενάγησε στην ιστορία της και τις προοπτικές της. Έγινα μέλος, ένα από τα λίγα τότε. 5.000 δρχ. το χρόνο ήταν η οικονομική βοήθειά μας τότε. Τόσο λίγη, μα τόσο πολύτιμη.

Είπα, θα προσπαθήσω, να κάνω τον κόσμο καλύτερο για τα παιδιά του αύριο. Εκείνα τα παιδιά, είναι εδώ. Τα δικά μου και τα δικά σας. Και τώρα, τους διδάσκω, πώς να προσπαθήσουν για τον καλύτερο κόσμο. Του σήμερα και του αύριο.

Σήμερα, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για τον πλανήτη. Πιο εύκολα όμως για τον καθένα μας, να πάει στα σκαλοπάτια της Πράσινης Ειρήνης. Έστω και στα διαδικτυακά της. Κάθε βοήθεια -είτε σε χρήμα είτε σε δράση- είναι πολύτιμη. Να το ξέρετε. Γιατί είναι ένα λιθαράκι, στην οικοδήμηση ενός νέου ήθους...

Περί Πίστης...

Thu, 16 Oct 2008 13:14:11 GMT

Δεν έχει τύχει ποτέ, να καταθέσω απόψεις μου, πάνω σε ένα σημαντικό θέμα, όπως είναι αυτό της (θρησκευτικής) πίστης . Επειδή είναι ένα τεράστιο και ανεξάντλητο ζήτημα, να σας πω τα παρακάτω :

Κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη, ο Θεός είναι μία εφεύρεση του ανθρώπου, σε παρελθούσες εποχές, για να εξηγήσει τα μυστήρια του κόσμου που έβλεπε γύρω του, αλλά και στην προσπάθειά του, να συγκροτήσει ένα σύστημα αξιών στα πλαίσια της οργανωμένης πια ανθρώπινης κοινωνίας. Ως άνθρωπος και ο ίδιος, του έχει προσδώσει ανθρώπινες ιδιότητες και χαρακτηριστικά. Στην ουσία, δεν έγινε ο άνθρωπος κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Κι εδώ, έρχεται το παράλογο της υπόθεσης : είναι δυνατό, ένα υπέρτατο Ον, να ασχολείται με τα πάθη και της απορίες, ενός όντος που ζει σε έναν πλανήτη, που περιστρέφεται μαζί με άλλους 8, γύρω από ένα αστέρι (τον ήλιο μας...), που μαζί με άλλα 200 δισεκ. αστέρια αποτελούν τον έναν από τους 200 δισεκ. γαλαξίες που απαρτίζουν το Σύμπαν ? Των οποίων είναι δημιουργός ?

Και αν υποθέσουμε ότι ασχολείται με αυτόν τον πλανήτη μόνο, γιατί προσδίδουμε διακοσμητικό χαρακτήρα, στα υπόλοιπα 15 εκατομ. είδη που ζουν πάνω σ΄αυτόν ? Και με έπαρση διεκδικούμε τον τίτλο του πλάσματος που "ανακάλυψε" το Θεό ? Και γιατί ο Θεός, να ασχολείται με το τι αμαρτίες έχει κάνει ο κάθε ένας από τα 6,5 δισεκ. ανθρώπους του πλανήτη ? Γιατί με άλλους να είναι δίκαιος και με άλλους, σκανδαλιστικά άδικος ?

Εν κατακλείδι, πιστεύω, ότι και τα 6,5 δισεκ. των ανθρώπων της Γης μας, πιστεύουν στον ίδιο Θεό, είτε λέγονται Χριστιανοί είτε Ινδουϊστές είτε Μουσουλμάνοι είτε Δωδεκαθεϊστές. Και όσον αφορά τους τελευταίους, να διευκρινίσουμε, ότι αυτή ήταν η θρησκεία των Ελλήνων, πριν επιβληθεί δια της βίας, η εξ Ιουδαίας θρησκεία. Και για αυτή την επιβολή, δεν ευθύνεται ο Χριστός (μία μεγάλη μοφή του ανθρώπινου πολιτισμού...), αλλά οι άνθρωποι. 'Ο,τι συνέβη και με τις ιεραποστολές των κονκισταδόρες και της Αιθιοπίας ή τις Σταυροφορίες. Ίσως, να ήταν απλά οι δυνάμεις της Ιστορίας...

Και βέβαια, αυτή η συννένωση, μας έδωσε τα ήθη που σήμερα μας ενώνουν (ενίοτε και μας χωρίζουν...), με τις πανανθρώπινες γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα, αλλά και με τα ιδιαίτερα ήθη και έθιμα του κάθε τόπου (εξ ου και όλα αυτά τα έθιμα που έχουμε αγαπήσει...). Άρα, θα ολισθήσω στο τετριμμένο - αλλά ορθό κατά την ταπεινή μου γνώμη - , ότι άλλο Θεός και άλλο θρησκεία.

Σήμερα λοιπόν, ο άνθρωπος έχει πολλές τεκμηριωμένες απαντήσεις για τα μυστήρια της Φύσης και του Σύμπαντος. Επίσης, έχει και τη λογική για να διαχωρίσει την Ηθική από τη θρησκευτική της υπόσταση.Το τι κάνει ο καθένας, είναι άλλο θέμα...

Κλείνοντας, να αναφέρω, ότι αφορμή στάθηκαν δύο εξαιρετικές παρουσίες των Spaces, η Αλεξάνδρα και η Δέσποινα (δύο νέα και πολύ καλά κορίτσια), οι οποίες έχουν Πίστη μέσα τους και τις θαυμάζω γι' αυτό. Και κάνουν καταχωρήσεις, που αξίζουν το διάλογο.Το αν διαφέρουν οι αντιλήψεις μου επί του θέματος, δεν παίζει κανένα ρόλο, ή μάλλον είναι θετικό για το διάλογο. Μπράβο τους...

Πανσέλληνος...

Tue, 14 Oct 2008 20:31:57 GMT

Φαίνεται, ότι η Πανσέλληνος επιδρά σε όλους τους ανθρώπους. Με διαφορετικό ίσως τρόπο, αλλά μπαίνει εντός μας το άγγιγμά της. Και μας βγάζει έναν καλύτερο εαυτό, πιο ρομαντικό, πιο λεπτό, πιο αισθαντικό.

Εύχομαι σε όλους σας, μια γλυκειά καληνύχτα, κάτω από το ασημί Φως Της...

υγ: Στον τόπο μας, κάποτε την παρομοίαζαν με την εικόνα της Αρτέμιδος...

Κι όμως, είναι οι κορφές του Ολύμπου, λουσμένες στο φως της πανσελλήνου. Είναι ... μεσάνυχτα (με μεγάλο χρόνο κλείστρου της μηχανής...) !

Απομυθοποίηση τώρα !

Mon, 13 Oct 2008 07:34:46 GMT

Μία από τις πιο υγιείς διαδικασίες της Ζωής, είναι η εμφάνιση της αληθινής όψης των πραγμάτων. Το πώς, το αγκάθι γίνεται ρόδο, και το ρόδο αγκάθι. Πώς η κάμπια γίνεται πεταλούδα και το άνθος λίπασμα.

Ενίοτε, συμβαίνει και στους ανθρώπους. Ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιο... Κι εκεί που έχουμε κάποιον πάνω σε βάθρο, έρχεται η ώρα, που γκρεμίζεται. Είτε από έξωθεν δυνάμεις είτε αυτοβούλως. Και ανυπερθέτως, διαμπερώς, εξ ολοκλήρου και δύο ωά Τουρκίας.

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι υπερεκτιμημένες αξίες. Και πάντα ήμουν πολύ επιφυλακτικός, όταν εμφανίζονταν μπροστά μου, με κομπασμό, αυταρέσκεια και έπαρση. Κατά διαβολική σύμπτωση όμως, έρχεται η ώρα, που αποκαλύπτεται η κενότητά τους. Και ενίοτε, δύο ή περισσότερες τέτοιες φούσκες-αποστήματα, συγκρούονται μεταξύ τους, βγάζουν την αλήθεια - ή χολή ή λάσπη ή οτιδήποτε άλλο ευγενές - τους προς τα έξω ( κι επίσης ενίοτε, ξεκατινιάζονται...). Πάντα έρχεται η ώρα της αποκάλυψης. Η ώρα της απομυθοποίησης...

Η λήθη και ... οι λίθοι.

Wed, 08 Oct 2008 16:54:55 GMT

Είναι ατέρμονες οι συζητήσεις, στις οποίες έχω παραβρεθεί, με θέμα το "ποιόν" των νέων του σήμερα. Συζητήσεις, κυρίως με συνομηλίκους μου, αλλά και με τους καθ' ύλην αρμόδιους, δηλαδή τους ίδιους τους νέους. Και το συμπέρασμα, όσον αφορά τους "μεγάλους", είναι σχεδόν πάντα ότι "εμείς δεν ήμασταν έτσι ". Η μόνιμη επωδός, που καταδεικνύει της αυτοκαταξίωση της γενιάς μου (των 80'ς ) και που αποδεικνύει επίσης, ότι "εμείς κάναμε το καθήκον μας", που έλεγε και η προηγούμενη γενιά.

Και ποιο είναι το καθήκον μας ? Να συμπεριφερόμαστε σαν εκείνους, που κατακεραυνώναμε στις εποχές των οργισμένων μας νιάτων. Να χωνώμαστε στο σύστημα που κατακρίναμε, βαθύτερα και χειρότερα. Και να προσπαθούμε, να παρασύρουμε στην κατρακύλα αυτή, και τη γενιά που βιώνει σήμερα, τις δικές της επαναστάσεις.

Δεν είναι έτσι ? Η γενιά μας δεν είναι εκείνη, που βρίσκεται "μέσα στα πράγματα" πια ? Που διοικεί (και καλώς κάνει...) δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, με αυτοσκοπό το κέρδος πάση θυσία (κακώς κάνει...) ? Που επεκτείνει τις αυτοκρατορίες του εθισμού , βλέπε ιντερνετικές παγίδες, σάρκα και θέαμα, τζόγος, και άλλα τινά ? Που βρίσκεται στην κορυφή της αλυσίδας εμπορίας ναρκωτικών και λοιπών ευγενών δραστηριοτήτων ? Που τους περνά τα πρότυπα του αδελφάτου και του πουτανάτου της γκλαμουριάς ? Ή που τους παρουσιάζει σαν βλαμμένους επαναστάτες του τύπου "ψηλά το κεφάλι" , σε διαφημίσεις του κάθε milko ?...

Για να κατανοήσουμε τον κόσμο των νέων του σήμερα, ας δούμε τις ανησυχίες τους, μέσα από τα μάτια τους. Κατά παράδοξο τρόπο, οι νέοι ακόμη ερωτεύονται. Ακόμη ονειρεύονται, ακόμη εμπνέονται, ανησυχούν, αγωνιούν, προσπαθούν, καταφέρνουν, καταξιώνονται. Με τους δικούς τους τρόπους, που είναι όμως πανανθρώπινοι, πέρα από εποχές και μόδες, μέσα στο χρόνο. Ακούν τη δική τους μουσική. Τι κι αν δεν είναι Pink Floyd ή Police ? Είναι Pink, Ville Valo, Spears, Snoop Dog, Linkin Park ή οτιδήποτε τους κάνει κέφι. Γιατί πρέπει ντε και καλά, ό,τι κάνουν να το κάνουν όπως πριν 30 χρόνια, για να είναι πολιτικά ορθό ? (πιασάρικος όρος, ε ?)

Τα πρότυπα των νέων λοιπόν, τα καθορίζουμε εμείς (ως γονείς ή ό,τι άλλο...) και αν σε κάποιον πρέπει να καταλογίσουμε ευθύνες, είναι ο -δεινόσαυρος- εαυτός μας. Ούτως ή άλλως, σε τριάντα χρόνια, οι νέοι του σήμερα, θα μιλούν για τους νέους του τότε, με τον ίδιο τρόπο που μιλούμε εμείς για εκείνους. Είναι νομοτέλεια. Γιατί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, είναι η λήθη. Και άλλο ένα, η απολίθωση της σκέψης, με το πέρασμα του χρόνου. Οι ... λίθοι.

Περί προτύπων...

Fri, 03 Oct 2008 10:59:26 GMT

Έχετε σκεφτεί ποτέ, τι πρότυπα προωθούνται από τη σημερινή κοινωνία ? Και μάλιστα, με έναν τρόπο σχεδόν εκβιαστικό. Και βεβαίως, απευθύνονται στο κοινό που αποτελεί τη μόνιμη λεία, των απανταχού "σωτήρων", "μεντόρων" ή καθοδηγητών.

Το πρωί, άνοιξα την τηλεόραση. Πάνω στο ζάπινγκ, έπεσα σε έναν κομμωτή κραγμένο (κάθε καταξιωμένος κομμωτής, οφείλει να είναι έτσι...), σε καινούριες τάσεις ανδρικής μόδας, που πρότειναν παντελόνια με φραμπαλάδες στη μεσούλα, σε μαϊντανούς των κιτρινορόζ πάνελ, που απαραιτήτως διαθέτουν μια ευκαμψία στον καρπό, ένα νάζι, μια πουτανίτσα βρε αδερφέ !

Μπορείτε να φανταστείτε, πόσο πολύ βραχυκυκλώνει όλο αυτό το ξεφωνημένο πουσταριό (όπως λέει και κάποια ψυχή...), τον έφηβο που βρίσκεται στην αναζήτηση της ταυτότητάς του -σεξουαλικής και γενικότερης-, και πόσο εκβιαστικά τον σέρνει στην επιλογή που του ορίζει, μέσα από τη διαρκή προβολή και επανάληψη ?

Δεν είμαι ... ομοφοβικός, όπως ορίζει ο καινούριος πιασάρικος και αμερικανόφερτος όρος (ένας από τους καλύτερούς μου φίλους είναι ομοφυλλόφιλος , μια φιλία, που κρατά από το στρατό...), απλά, βιώνω τον εσωτερικό πόλεμο της απόρριψης ή της αποδοχής, μέσα από τα μάτια του έφηβου γιου μου. Και ανακαλώ στη μνήμη μου, εποχές της δικής μου εφηβείας, που αδελφοκόλακες σαν τους προαναφερθέντες, προσπαθούσαν να ορίσουν τη δική μου επιλογή, βασιζόμενοι στις μειωμένες αντιστάσεις και την απειρία της εφηβείας. Ήταν το ίδιο γλειώδεις και ξεφωνημένοι, σαν τους σημερινούς. Απλά, οι σημερινοί διαθέτουν πλέον, απεριόριστη προβολή. Και μάλλον, παίρνουν την εκδίκησή τους...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!!

Wed, 01 Oct 2008 06:39:05 GMT

Είναι ο όγδοος μήνας του χρόνου, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο, εξ ου και η ονομασία που έχει επικρατήσει ανά την υφήλιο : Οttobre - η λατινική ονομασία του Οκτωβρίου, εκ του otto , δηλαδή οκτώ , που συμπίπτει και με το δικό μας οκτώ.

Το φθινόπωρο λοιπόν, είναι στη ζωή μας για τα καλά (για σένα το λέω Εβελυνάκι...) και κάποια τελευταία μπανάκια στη θάλασσα, θα κλείσουν τον κύκλο του καλοκαιριού για εμάς τους μη χειμερινούς κολυμβητές.

Καλό και δημιουργικό μήνα να έχουμε άπαντες !

Πού είναι το Εύ ?....

Tue, 30 Sep 2008 16:51:41 GMT

Ίσως κάποια στιγμή, υποπέσει στην αντίληψή σας , ότι έχει προστεθεί μία παρουσία στη λίστα φίλων μου. "Φωτο-Τέχνη" λέγεται και είναι το ... alter ego μου. Είναι απλά, ένας χώρος που δημιούργησα μόλις χτες, με σκοπό τη διάδοση της επαγγελματικής μου δραστηριότητας, ως φωτογράφου. Εκτός από το site που ετοιμάζω επί πληρωμή, και από επαγγελματία του είδους. Γιατί βεβαίως, εκτός από μεγάλη αγάπη, η Φωτογραφία είναι και επάγγελμα για 'μένα και χρειάζεται αυτό που λέμε "δικτύωση" (πιασάρικος και συνωμοτικός όρος, ε ?).

Πριν καν λοιπόν δημιουργήσω το χώρο, είχα μία πρόσκληση φίλου, από μια εξαιρετική κοπέλλα. Και από το δέντρο των φίλων της, ξεκίνησα την πρόσκληση φίλων, σε μεγάλους αριθμούς, όσο μου το επιτρέπει βέβαια ο χρόνος μου. Κάπου εκεί, κατάλαβα τον τρόπο με τον οποίο γεμίζουν οι λίστες "φίλων", σε πλείστους χώρους, που κύριος λόγος ύπαρξής τους, είναι η συλλογή προσώπων, με τους οποίους δεν υπάρχουν ούτε κοινές ιδέες ούτε καν η γλώσσα. Η αποδοχή στις προσκλήσεις που έκανα, είναι μπορώ να πω αρκετά καλή, ειδικά για έναν καινούριο χώρο, που προορίζεται για επαγγελματική "χρήση". Κάποιοι μάλιστα, είναι και από τους χώρους των φίλων σας, και χαίρομαι γι' αυτό.

Επειδή βέβαια, όπως και στην κατά κόσμον επαγγελματική μου ζωή, δεν ασχολούμαι με τις ιδιαιτερότητες των πελατών μου - και δόξα τω Ζεύ, τα πηγαίνω μια χαρά μαζί τους, αν κρίνω από τις συστάσεις που δίνουν - , έτσι και σ' εκείνο το χώρο, δε μπαίνω στη διαδικασία του "κοσκινίσματος". Κι αυτό, γιατί σε ό,τι έχει να κάνει με τη δουλειά, δεν έχω το δικαίωμα να αξιολογώ ανθρώπους.

Στον πιο προσωπικό χώρο όμως, αυτόν της Αιολικής Γης όπου με βρίσκετε, τα πράγματα είναι πιο επιλεκτικά. Κι έτσι οφείλουν να είναι. Γιατί εκεί, ισχύει το "Ουκ εν των πολλώ το Ευ, αλλ' εν τω Ευ το πολύ". Αναρωτιέμαι όμως, στους περισσότερους από αυτούς τους χώρους, με τις εκατοντάδες "φίλων", που είναι το Εύ ? Οέο ???

Στην παρέα των Spaces...

Mon, 29 Sep 2008 14:29:23 GMT

Θα ήθελα να ξέρετε κανα-δυο πραγματάκια, για την Αιολική σκέψη, τουλάχιστον όπως αυτή κινείται μέσα στους χώρους των Spaces...

Όλος αυτός ο χώρος λοιπόν, που ονομάζεται Spaces, είναι κάτι σαν μια μικρή Εκκλησία του Δήμου, όπως αυτή υπήρχε κάποτε στο φυσικό χώρο του Κλεινού Άστεως. Απλά, είναι πιο διευρυμένη σε κοινό, και πιο ιδιαίτερη, όσον αφορά το ιδιότυπον του χαρακτήρα της.

Έχει τα χαρακτηριστικά της παρέας, όπου όλα συζητούνται , με τα παρεπόμενα και τα ευτράπελα κάθε παρέας, αλλά και κάθε μικρής κοινωνίας : μικρο ή μεγαλο-παρεξηγήσεις , συμφωνίες και διαφωνίες, συμπάθειες και αντιπάθειες, ακόμη και έρωτες ή μίση (που ενίοτε, συμπίπτουν ...). Είναι όμως εξαιρετικά σημαντικό, το ότι η τεχνολογία μας δίνει όλα τα μέσα, οπτικοακουστικά, κλπ, για να στηρίξουμε τις απόψεις ή τα συναισθήματά μας.

Και παρ' ότι υστερεί σε σχέση με την πάλαι ποτέ Εκκλησία του Δήμου, στο ζήτημα της φυσικής παρουσίας των συζητητών, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο : συμπεράσματα και εμπλουτισμός της σκέψης μας, με θετικά ή αρνητικά στοιχεία, δεν έχει δημασία. Πιο πολύ μετράει η διαδικασία. Το προτσές, που έλεγαν κάποτε οι σύντροφοι. Και αν χρησιμοποιούμε τα συμπεράσματα σωστά, βγαίνουμε κερδισμένοι. Τουλάχιστον, έτσι γίνεται όλο αυτό αντιληπτό, στην Αιολική Γη...

Καλή εβδομάδα φίλοι και ... έρρωσθε !!

Αντί όπως ... αντίπαλος ?

Wed, 24 Sep 2008 19:58:45 GMT

Πάντα είχα μια απορία : εάν δεν ακολουθώ τη συνήθεια κάποιων άλλων, πρέπει οπωσδήποτε να είμαι αντίπαλός τους ? Δηλαδή, για παράδειγμα : αφού δεν είμαι καπνιστής, πρέπει να είμαι αντι-καπνιστής ? Αφού δεν είμαι κυνηγός, πρέπει να είμαι αντι-κυνηγός ? Αφού δεν είμαι π.χ Ολυμπιακός, πρέπει να είμαι αντι-Ολυμπιακός ?

Νομίζω ότι η ερώτηση απαντάται από μόνη της : όχι, δεν χρειάζεται να είμαι "αντί" κάτι . Απλά, δεν είμαι τα παραπάνω, αλλά με το να γίνω αντί σε αυτά, δηλώνω αντίπαλός τους. Που δε νιώθω όμως έτσι. Με ενοχλεί φοβερά το τσιγάρο, αλλά δεν απαιτώ να μην καπνίζουν οι γύρω μου (αρκεί να μην το κάνουν επί τούτου...). Δεν είμαι κυνηγός, αλλά δε μπορώ να το απαγορεύσω στους οπαδούς του κυνηγιού. Ούτως ή άλλως, οι συνειδητοποιημένοι κυνηγοί, προσφέρουν πολύ περισσότερα στην προστασία του δάσους, απ' ότι οι οικολόγοι της συμφοράς που έχω γνωρίσει κατά καιρούς ( μέσα από φυσιολατρικούς συλλόγους, κλπ). Κι επίσης, θεωρητικά είμαι Παναθηναϊκός, αλλά δε μισώ τους Ολυμπιακούς. Θα μπορούσα εξάλλου, να είμαι κι εγώ ένας .

Έχω παρατηρήσει λοιπόν, ότι οι δυτικές ομογενοποιημένες κοινωνίες, έχουν μία τάση, να εξορίζουν τους "κακούς" καπνιστές, οδηγούς και γενικώς ότι δεν είναι πολιτικά ορθό (πιασάρικη έκφραση, της μόδας τελευταίως...). Όλα όμως χωρούν σε αυτή τη ζωή. Και με περισσότερο σεβασμό στον "απέναντί μας", μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα, παρά με τη ρίψη του στην Πυρά...

Αλήθεια, πώς τον βρίσκετε τον Κρητίκαρο ? Τσιγαράκι, παγωτάκι και δαχτυλάκι κάγκελο !